Column: sterven wij afhalers uit?

Sterven wij afhalers uit? Ik vind afhalen fijn. Het is altijd aangenaam om even te wachten op mijn tasje friet, frikandellen en de bamischijf met pindasaus voor mij en mijn vrouw. Vanaf de afhaalbank heb ik vol zicht op het frituurtheater achter het snackshowmeubel. Het noeste teamwork tussen de bakwand en de vitrine is voor mij topamusement.

Kijk ik opzij, dan zie ik vooral mijzelf. Ik zie een grijsharige man in een spijkerbroek swipen op zijn smartphone. Ik zie een grijsharige man in een spijkerbroek bladeren in Achterhoek Nieuws, het plaatselijke weekblad. Ik zie een grijsharige man in spijkerbroek met zijn benen over elkaar die doodkalm voor zich uit zit te dagdromen. Hebben de grijze spijkerbroeken kinderen, dan zijn die allemaal wel het huis uit. Ja, hun afhaalbestelling is in de loop van de jaren zeker kleiner geworden.

Enfin, en dan is er dus deze grijsharige man in spijkerbroek met twee vertrokken zonen. De verrichtingen op het frituurpodium volg ik ademloos. De keukenbonnen gaan in volgorde van ordering aan de rail. Met de bestelbon paraat legt een medewerker vast de rauwe vitrinesnacks op een dienblaadje. Zodat ze voor het grijpen liggen als mijn bestelling wordt bereid.

Ik taxeer dat er wekelijks zo’n 800.000 medelanders friet en snacks afhalen in de snackbar, onder wie honderdduizenden grijze mannen zoals ik. Bij een benchmark van bureau Multiscope van fastfoodformules, inclusief acht cafetariamerken, bleek de klandizie van AnyTyme (66% 50-plussers) en Kwalitaria (57%) het oudst.

Welke concepten trekken momenteel dan de meeste jongeren? Dat zijn volgens Multiscope eazie (84% is 18-34 jaar) en Mr. Sushi (66%). Ik denk niet dat deze twee Aziatische smaakmakers tussen vijf en zeven uur uit hun voegen barsten van de afhalers. Ik vermoed dat daar vooral piepjes klinken van deliverybestellingen. "De bezorgmaaltijd is voor twintigers en dertigers een vast onderdeel van hun dagelijks budget en leefpatroon," las ik laatst nog.

Sterven wij grijzende afhalers dus uit? Zelf tel ik 64 lentes. Als het mee zit ben ik dus voor mijn cafetaria nog een jaar of vijftien een verdienmodel tijdens de afhaalspits. Hetzelfde zal gelden voor die andere grijsharige spijkerbroekmannen naast mij. Maar daarna?

“Ubel, je bestelling is klaar,” roept Stef. Hij houdt mijn tasje omhoog boven de vitrine. Ik veer op van de afhaalbank. Ik ben een soepele afhaler, nog wel.